کتاب مجموعه مونی مامانی جلد 5 اسباب بازی هایم را خودم جمع می کنم! افق

اگر کودک سه‌چهارساله‌ای در خانه دارید، احتمالاً این صحنه برایتان آشناست: وقت جمع‌کردن اسباب‌بازی‌ها است. شما می‌گویید «بیا جمع کنیم»، و کودک ممکن است بی‌تفاوت به بازی ادامه بدهد یا مقاومت و لجبازی ‌کند یا قول بدهد «بعداً».

کتاب اسباب‌بازی‌هایم را خودم جمع می‌کنم! نوشته‌ی روسیو بونیا از دل همین موقعیت در زندگی روزمره الهام گرفته شده است. در این داستان از ماجراهای مونی مامانی، حرفی از دستور دادن یا آموزش غیرمستقیم نیست. نویسنده و تصویرگر این مجموعه یک کار مهم می‌کند و کودک را همان‌طور که هست نشان می‌دهد: غرق در بازی، دل‌بسته به اسباب‌بازی‌ها و ناتوان از قطع ناگهانی لذت بازی. همین نگاه صادقانه و طنزآمیز است که کتاب را برای بچه‌ها باورپذیر و برای بزرگ‌ترها کاربردی می‌کند.

چرا این کتاب برای والدین و مربیان مهم است؟

بسیاری از چالش‌های رفتاری کودکان از این‌جا شروع می‌شود که ما دنیای آن‌ها را با منطق بزرگ‌سالانه قضاوت می‌کنیم. جمع‌کردن اسباب‌بازی از نگاه ما یک کار ساده‌ی روزمره است، اما برای کودک به‌معنای پایان بازی، جدا شدن و گاهی حتی از دست دادن کنترل است. این کتاب بدون قضاوت و بدون شعار، این تفاوت نگرش را نشان می‌دهد.

وقتی کتاب را با کودکان بخوانید، معمولاً بچه‌ها با مونی مامانی هم‌ذات‌پنداری می‌کنند و راحت‌تر درباره‌ی احساس‌هایشان حرف می‌زنند: این‌که چرا جمع‌کردن اسباب‌بازی‌ها سخت است، چه زمانی بازی واقعاً تمام می‌شود و چطور می‌شود این کار را به بخشی از بازی تبدیل کرد.

یک ابزار گفت‌وگو، نه ابزار کنترل

اسباب‌بازی‌هایم را خودم جمع می‌کنم! جادو یا قرص نیست و قرار نیست کودک را یک‌شبه منظم کند. اما به والدین و مربیان کمک می‌کند به‌جای تهدید و عجله، گفت‌وگو را شروع کنند:

• چرا جمع‌کردن اسباب‌بازی‌ها سخت است؟
• چه کارهایی جمع‌کردن را آسان‌تر می‌کند؟
• اگر اسباب‌بازی‌ها جمع نشوند، چه اتفاقی می‌افتد؟
• چطور می‌شود پایان بازی را خوش‌آیندتر کرد؟

وقتی با این پرسش‌ها با کودک گفت‌وگو کنیم، کم‌کم عادت نظم و مسئولیت‌پذیری، نه با اجبار و تهدید، بلکه با همراهی و همدلی شکل می‌گیرد.

این کتاب برای چه کسانی مناسب است؟

• کودکان 2 تا 5 ساله که تازه با احساس‌ها و مسئولیت‌های روزمره آشنا می‌شوند.
• پدرها و مادرهایی که دنبال گفت‌وگو و درک متقابل‌اند.
• مربیانی که تهدید و اجبار را نمی‌پسندند و می‌خواهند نظم و انجام مسئولیت‌ها را انسانی آموزش دهند.